Książka Reporterska Roku – rusza siódma edycja nagrody
Od 10 kwietnia przyjmujemy zgłoszenia do siódmej edycji nagrody dla najlepszej polskiej książki reporterskiej roku.
Nagroda Książka Reporterska Roku zostanie przyznana przez jury konkursu, składające się ze znawców literatury i reportażu, za publikację: o wysokich walorach merytorycznych, warsztatowych oraz językowych; ujawniającą wrażliwość etyczną i społeczną autora/autorki przy zachowaniu zasad warsztatu dziennikarskiego; cechującą się pogłębioną analizą rzeczywistości, wykorzystującą wiedzę, dociekliwość i rzetelność autora/autorki.
Do konkursu można zgłaszać książki reporterskie żyjących polskich autorów, wydane w okresie od 1 sierpnia 2025 roku do 31 lipca 2026 roku, będące pierwodrukami.
Nie będą oceniane: antologie, reportaże literackie, czyli zawierające jakiekolwiek elementy fikcji, biografie niereporterskie, choćby napisane przez dziennikarzy/reporterów, dziennikarskie książki gatunkowe (eseje, dzienniki, autobiografie, książki publicystyczne itp.).
Książki na konkurs mogą zgłaszać ich autorzy oraz wydawnictwa poprzez wypełnienie formularza zgłoszeniowego, dostępnego na stronie Formularz.grandpress.pl.
Laureatami poprzednich edycji konkursu są: w 2020 roku Olga Gitkiewicz za książkę pt. „Nie zdążę” wyd. Dowody na Istnienie; w 2021 roku Katarzyna Wężyk za reportaż „Aborcja jest” wyd. Agora; w 2022 roku Ilona Wiśniewska za „Migot. Z krańca Grenlandii” wyd. Czarne; w 2023 roku Bartek Sabela za „Wędrówkę tusz” wyd. Czarne; w 2024 roku Joanna Tokarska-Bakir za „Kocią muzykę. Chóralną historię pogromu krakowskiego” (Tom I) wyd. Czarne; w 2025 roku ex aequo Adam Zadworny za „Heweliusza. Tajemnicę katastrofy na Bałtyku” wyd. Czarne oraz Urszula Glensk za „Pinezkę. Historie z granicy polsko-białoruskiej” wyd. Czarne.
Organizatorem konkursu jest Fundacja Grand Press.
Grand Press to największy konkurs dziennikarski w Polsce, który w tym roku odbędzie się po raz 30. Na konkurs składają się: kategorie tematyczne Grand Press, nagrody specjalne, w tym za Książkę Reporterską Roku oraz plebiscyt na Dziennikarza Roku.
Himalaje hipokryzji – odpowiedź Weroniki Mirowskiej na oświadczenie WP
W konkursie na Dziennikarza Roku zdarzały się już zwycięstwa ex aequo, a czasem także wygrane różnicą jednego czy dwóch punktów. Nigdy jednak nie zdarzyło się, by przegrywająca redakcja próbowała sama przyznać ten tytuł swojemu kandydatowi.
Najdalej zaszedł Piotr Pacewicz w 2008 roku, publikując w „Gazecie Wyborczej” tekst pt. „Bogdan Rymanowski – niedziennikarz roku”. Przekonywał w nim, że Rymanowski nie zasługuje na ten tytuł. Przytaczał wprawdzie osobliwe argumenty, ale jednak dotyczyły one dziennikarstwa i kwestii merytorycznych.
Czytając tamten tekst, pomyślałam, że granice śmieszności zostały przekroczone, ale dziś widzę, że to nieprawda. Grupie WP nie wystarcza stworzenie własnego konkursu dziennikarskiego – teraz w oświadczeniu próbuje przyznać swoim dziennikarzom cudzą nagrodę.
Ten hołd dla Grand Press przyjmuję z wdzięcznością, jednak uczucie zażenowania okazuje się silniejsze.
Grupa WP próbuje podważyć głos oddany na prawdziwego zwycięzcę – Michała Przedlackiego, a jednocześnie oblewa to sosem pochwał pod jego adresem. Czyż nie jest to definicja hipokryzji?
Dziwi mnie także, że oświadczenie WP zostało podpisane przez dziennikarzy, bo żadna z tych osób nie zrobiła w tej sprawie nic. Nie kontaktowała się ze mną, nie zadawała pytań. Być może dlatego, że zdają sobie sprawę, że tego typu niekoleżeńskie względem laureata zachowanie zwyczajnie nie przystoi.
Od ponad tygodnia korespondował ze mną natomiast rzecznik WP, który zaczął od uprzejmej troski o poziom naszego konkursu, a skończył na złośliwościach i żądaniu przesłania jednego z głosów, aby informatycy WP mogli zbadać jego metadane.
Ponieważ nie mam nic do ukrycia, wiadomość z oddanym głosem została mu przekazana. Potem zapadła cisza, a teraz nagle pojawia się oświadczenie redakcji. Dziwne, że żadna z podpisanych pod nim osób nawet do mnie nie zadzwoniła, w tym także była jurorka naszego konkursu. Nad tym faktem ubolewam pamiętając w ostatnich latach różne historie dotyczące materiałów z tej grupy, w tym wielokrotne próby lansowania ich podczas obrad, co wprawiało pozostałych jurorów w zakłopotanie.
Jesteśmy jedyną organizacją w Polsce, która prowadzi konkurs dziennikarski w sposób tak transparentny. Od lat publikujemy – najpierw w magazynie „Press”, a teraz na stronie Fundacji Grand Press – wyniki głosowania, by każdy mógł się im przyjrzeć i zweryfikować oddane głosy.
Przedstawiciele WP już wcześniej próbowali podważać głosy polskich redakcji. Co ciekawe, nie wtedy, gdy Dziennikarzem Roku 2022 został ich autor. Wówczas, według nich, ważny był głos oddany przez Bogdana Czaję z TVN, który reprezentował wspólny głos wszystkich redakcji programów tej stacji, które nie zagłosowały samodzielnie. Tyle, że wtedy zwyciężył Szymon Jadczak.
Ta sytuacja przypomina mi, że Grand Press i tytuł Dziennikarza Roku to najbardziej pożądane wyróżnienie w polskim dziennikarstwie. Czasem pożądane aż do śmieszności.
Weronika Mirowska
Prezeska Fundacji Grand Press
Grand Press 2025 od kulis. Zobaczcie zdjęcia
Grand Press 2025. Fotorelacja z gali
Michał Przedlacki Dziennikarzem Roku 2025
Michał Przedlacki z „Superwizjera” TVN 24 otrzymał tytuł Dziennikarza Roku 2025. Podczas niedzielnej gali, która odbyła się w Teatrze Polskim w Warszawie, ogłoszono też laureatów nagród Grand Press za najlepsze materiały dziennikarskie.
Grand Press to największy konkurs dziennikarski w Polsce. Organizatorem 29. edycji jest Fundacja Grand Press.
Weronika Mirowska, prezeska Fundacji Grand Press, mówiła na początku ceremonii: „Dziennikarstwo – uczciwe, odpowiedzialne, rzetelne – jest misją. I stoi po stronie prawdy i obywateli. Dlatego tak bardzo jesteśmy dumni, że na tej sali są najlepsze z najlepszych i najlepsi z najlepszych w tym zawodzie. Wybrani przez najlepsze jury. A także wskazani do nagrody Dziennikarza Roku przez najlepsze redakcje. Wspólnie z nimi dbajmy o wolne media i dziennikarstwo w prawdziwym wydaniu. Bo będzie nam wszystkim jeszcze bardzo potrzebne”.
Konkurs składał się z dwóch zasadniczych części: rywalizacji w kategoriach tematycznych Grand Press oraz konkursu na Dziennikarza Roku.
Tytuł Dziennikarza Roku przyznało samo środowisko dziennikarskie – głosowały redakcje prasowe, radiowe, telewizyjne i internetowe.
Michał Przedlacki był wzruszony wybraniem go na Dziennikarza Roku 2025. – Ukrywam się za swoimi kamerami, bo mam wielki zaszczyt pracować z najlepszą wytwórnią, stajnią reportażu telewizyjnego w tym kraju. Kiedy Rosja napadła na Ukrainę, podjąłem decyzję, że muszę to pokazać sam, że muszę dotrzeć na tę ostatnią milę. I moja redakcja oraz szefostwo TVN nie powiedziały, że to niemożliwe, że tak się nie da i trzeba poczekać. Powiedzieli tylko: „OK, wymyślimy, jak to zrobić”. Dlatego powstało tak wiele reportaży z Ukrainy. Jestem głęboko ujęty tym, że w ogóle mnie znacie, bo ja chcę być po drugiej stronie kamery – mówił po wręczeniu statuetki. – Dziękuję za uszanowanie historii wszystkich moich bohaterów. Nie otrzymałbym tego tytułu bez fantastycznej pracy montażystów, z którymi współpracuję. To oni przez długie tygodnie mierzą się z historiami bohaterów i bohaterek. To oni – ludzie, którzy mają w sobie empatię – są odpowiedzialni za te nagrody. A w tym roku byli to przede wszystkim Maciej Markiewicz i Grzegorz Jaskiernia – dodał.
Dziennikarz Roku otrzymał 40 tys. zł i statuetkę Grand Press.
Za Przedlackim (51 pkt.) w głosowaniu na Dziennikarza Roku 2025 znaleźli się: Szymon Jadczak (48 pkt.), Andrzej Stankiewicz (31 pkt.), Andrzej Poczobut (30 pkt.), Mariusz Gierszewski (20 pkt.), Michał Janczura (20 pkt.), Zbigniew Parafianowicz (20 pkt.).
Podczas gali finałowej 29. edycji konkursu Grand Press ogłoszono też zdobywców nagród za najlepsze materiały prasowe, radiowe, telewizyjne i internetowe mijającego roku. Zwycięzcy otrzymali po 7 tys. zł i miniaturki stalówki Grand Press.
W kategorii News wygrali Mariusz Gierszewski (Radio Zet) i Dominika Długosz („Newsweek Polska”) za materiał „Radio Zet ujawnia: Szymon Hołownia spotkał się pod osłoną nocy z wysłannikiem Jarosława Kaczyńskiego”. W swojej przemowie Dominika Długosz opowiedziała o niedawnym spotkaniu ze studentami, którzy pytali o powody bycia dziennikarzami. – Ja uważam, że to najlepszy zawód, a Mariusz, że jednocześnie najgorszy. Czasami robimy rzeczy wielkie, a czasami robimy coś, co nie przynosi wystarczających efektów – stwierdziła.
Grzegorz Łakomski i Rafał Stangreciak z „Czarno na Białym” TVN 24+ otrzymali Grand Press w kategorii Dziennikarstwo śledcze za cykl „Drogie Posłanki, Drodzy Posłowie”. Odbierając nagrodę, Grzegorz Łakomski przyznał, że cykl miał być krótkim materiałem i „Szybkim strzałem”. – Trudna rozmowa z wydawcą przyniosła pewną kłótnię i doszliśmy do trzech materiałów. A potem sami posłowie byli tak dobrymi bohaterami, że materiał zrobił się sam – powiedział.
Stangreciak dodał: – Biegaliśmy po Sejmie i szukaliśmy tych posłów, którzy narozrabiali. I koledzy dziennikarze, i nie tylko, mówili: „I po co biegacie, i tak wam nikt tego nie puści”. A jednak puścili.
W kategorii Reportaż prasowy/internetowy nagrodę dostała Ewa Raczyńska (Onet) za materiał „»Do końca miałam nadzieję, że urodzę Felka«. Historia Anity w ogniu oskarżeń i komentarzy”. Odbierając nagrodę, dziennikarka podziękowała Anicie, za odwagę w opowiedzeniu swojej historii i danie siły innym kobietom.
Laureatem Grand Press w kategorii Reportaż i dokument audio został Michał Janczura (Wirtualna Polska, Audioteka) za cykl „Szarlatan”. Michał Janczura podkreślił, że w mediach nie ma miejsca na kłamstwo, tak jak nie ma na szarlatanerię. – Musimy dbać o to, aby prawda docierała do ludzi. Aby ci, którzy wciskają ludziom kit, znajdowali u nas kontrę. Naszym obowiązkiem jest na każdym kroku skrupulatnie opowiadać prawdę i dawać głos tym, którzy są naprawdę ekspertami – powiedział.
Marcin Gutowski („Czarno na białym” TVN 24+) zwyciężył w kategorii Reportaż telewizyjny/wideo za cykl „Tajemnica korespondencji”. – Mam poczucie, że pracuję dla najlepszej redakcji w całej Polsce. Gdyby nie ta redakcja, nie byłoby tych nominacji i nie byłoby cyklu, który został nagrodzony – stwierdził.
W kategorii Dziennikarstwo specjalistyczne i nowe formy dziennikarstwa nagrodę otrzymali Dorota Niećko, Agata Gumółka, Karol Gruszka, Szymon Starnawski („Architektura-murator”) za materiał „Fest srogi familok: Opowieść o bloku, który jest wielki jak miasto”. Agata Gumółka podkreśliła dumę z tego, że na scenie znalazło się miejsce na kawałek Śląska i Katowic.
Piotr Jacoń („Bez polityki” TVN 24+) został nagrodzony w kategorii Wywiad za rozmowę zatytułowaną „Maciej Stuhr: proces żałoby trwał u nas jeszcze za jego życia”. Jacoń podkreślił, że zamierzał przeprowadzić rozmowę o odchodzeniu bliskiej osoby. – Chciałem podziękować Maćkowi Stuhrowi, który się zgodził, aby porozmawiać o nim i relacji z jego tatą – mówił ze sceny.
Nagroda za Dziennikarstwo lokalne i regionalne trafiła do Piotra Guzika („O!Polska”) za cykl „Papiernia na Politechnice”. – Przede wszystkim chciałem podziękować wszystkim kolegom z lokalnych redakcji. Bardzo często wykonujecie ciężką pracę, którą ci więksi mogą podchwytywać i bardziej nagłaśniać – mówił laureat.
Grand Press w kategorii Publicystyka otrzymał Rafał Kalukin („Polityka”) za tekst „Gry w przegraną”. Kalukin w swojej przemowie przy odbieraniu nagrody podkreśli, że był to tekst o „granicach i konsekwencjach flirtu liberalnych demokratów z autorytarnym populizmem”. – To fundamentalne zagrożenie dla naszego życia codziennego – podkreślił.
Nagrody Grand Press przyznało jury, w którym zasiadali: Andrzej Andrysiak („Gazeta Radomszczańska”, SGL), Mariusz Janicki („Polityka”), Magda Jethon (Radio Nowy Świat), Barbara Kasprzycka (Wirtualna Polska), Edward Miszczak (Telewizja Polsat), Michał Rodak (RMF FM), Mateusz Sosnowski (TVN 24), Ewa Szadkowska („Rzeczpospolita”), Marek Twaróg (Polska Press Grupa), Jacek Wakar (Polska Agencja Prasowa), Robert Walenciak („Przegląd”), Michel Viatteau (Agence France-Presse), Marek Zając (TVP), Krzysztof Zyzik („O!Polska”) oraz Jacek Żakowski (Tok FM, pierwszy Dziennikarz Roku).
Podczas gali przyznane zostały również nagrody: Grand Press Veritas (wręczana po raz pierwszy), Grand Press Economy, Nagroda im. Bohdana Tomaszewskiego oraz – po raz szósty – za Książkę Reporterską Roku.
Nagrodę Grand Press Veritas otrzymały zespoły redakcyjne „Sprawdzamy” i „Wykrywacz kłamstw” (TVP Info). W jury nagrody znaleźli się: Magda Jethon (Radio Nowy Świat), Jerzy Jurecki („Tygodnik Podhalański”) i Marek Twaróg (Polska Press Grupa).
Janusz Pindera został laureatem Nagrody im. Bohdana Tomaszewskiego dla najlepszego dziennikarza sportowego. Przyznało ją jury w składzie: Andrzej Janisz (Polsat Sport), Michał Kołodziejczyk (Canal+ Sport), Marek Rudziński (TVP Sport), Włodzimierz Szaranowicz, Stefan Szczepłek („Rzeczpospolita”), Paweł Wilkowicz (Sport.pl) i Mirosław Żukowski („Rzeczpospolita”). Nagrodę odebrała córka dziennikarza, która przeczytała list od laureata:
– Życie pisze niezwykłe scenariusze. Zacząłem przygodę z dziennikarstwem sportowym w 1969 roku. Pracowałem m.in. dla mojego mistrza Bohdana Tomaszewskiego. W mojej pamięci zapadły zwłaszcza godziny rozmów z mistrzem. Dziś, po wielu latach, przyjmuję tę nagrodę, która nosi imię mojego mistrza. To idealna klamra mojej kariery. Toczę obecnie walkę o powrót do zdrowia po udarze. Wierzę, że wrócę do mojej największej pasji, komentowania walk bokserskich, i że będę mógł spełnić swoje marzenie i skomentować walkę o złoto na najbliższych igrzyskach olimpijskich.
Karolina Wysota (Money.pl) dostała Grand Press Economy. Decydowało jury, które tworzyli: Marek Chądzyński, Maciej Samcik i Grzegorz Siemionczyk. Wysota przyznała, że spodziewała się, iż jeśli dostanie Grand Press, to będzie blisko momentu pójścia na emeryturę. – To bardzo miłe, nie myślałam, że w tym roku ta nagroda trafi do mnie przy tak wyjątkowych nominowanych – powiedziała.
Tytuł Książki Reporterskiej Roku 2025 otrzymały ex aequo: „Heweliusz. Tajemnica katastrofy na Bałtyku” Adama Zadwornego (Wydawnictwo Czarne) oraz „Pinezka. Historie z granicy polsko-białoruskiej” Urszuli Glensk (Wydawnictwo Czarne). Wyboru dokonało jury w składzie: Marcin Kowalczyk, Bartek Chaciński, Roman Kurkiewicz, Weronika Mirowska, Beata Stasińska i Małgorzata Szejnert. Adam Zadworny podkreślił, że w sprawie „Heweliusza” nigdy nie było tyle samo prawd, ile kłamstw. – Nieprawdziwa była nawet oficjalna liczba ofiar katastrofy, podawana w encyklopediach przez wszystkie te lata. Pierwszą nagrodą było dla mnie to, że 14 stycznia br. po raz pierwszy podano 56 nazwisk, a nie 55 – powiedział.
Do Urszuli Glensk za książkę „Pinezka. Historie z granicy polsko-białoruskiej” (Wydawnictwo Czarne) trafiła również Nagroda Czytelników. Autorka podkreśliła, że te nagrody są nagrodami dla zbiorowego bohatera jej książki.
Organizator Konkursu: Fundacja Grand Press
Mecenas Konkursu oraz Partner Nagrody Grand Press Veritas: Totalizator Sportowy
Partnerzy konkursu: Grupa Lux Med, Grupa Kruk, Repropol
Partner Nagrody Grand Press Economy oraz Nagrody im. Bohdana Tomaszewskiego: Bank BNP Paribas
Partner Nagrody Książka Reporterska Roku: Miasto Wrocław
Partner Nagrody Czytelników Książki Reporterskiej Roku: ORLEN
Partner Wspierający Nagrody Za Dziennikarstwo Lokalne i Regionalne: Media Forum. Rozwój Lokalny
Partnerzy Gali: British American Tobacco, Pagode, Cocosound, F25 Production House, Mielżyński
